ПОЖАРИТЕ И ПОСЛЕДИЦИТЕ

Пожари имало и ќе има, не само кај нас туку во целиот свет. Прашањето е како државата е подготвена да се справи со оваа непогода (елементарна или предизвикана), која сериозно го загрозува човековото живеење.
Пожарите во Македонија во овој август станаа сериозен проблем, не само домашен туку и меѓународен. Опасноста од проширување во соседните држави е реална и од таму се бара помош во поширок контекст од други држави и средини. Гаснењето станува меѓународна акција и тогаш се согледува колкаво е македонското заостанување во превенцијата од пожари, неинвестирањето во материјални и човечки ресурси.
Секој граѓанин се прашува дали власта и надлежните институции се подготвени за справување со пожарите и со други непогоди? Се покажа дека власта не само што не е подготвена туку е и несериозна, неделотворна и се одмара на плажа кога треба да се гаснат пожари. Нереално е дури и за неверување и предизвикува големо разочарување. А владините портпароли се трудат да ги убедат граѓаните дека власта преку интернет и телефонски ќе ги гаси пожарите
Излегува како власта да не размислувала за заштита и за безбедност на сопствените граѓани и шумскиот фонд. Тоа е серизен удар на кредибилноста на државата на меѓународен план со оглед дека се доживува како непособна и несеризна.
Штетите од пожарите се големи и допрва ќе се согледуваат, од еколошки, просторен и социо-економски аспект. Горењето го ослободува СО2, се загадува животната средина, а не се ослободува кислород од изгорените шуми. Почвата не ја прима дождовната вода, се јавуваат поплави и ерозија на земјиштето. Поплавите и ерозијата предизвикуваат дополнителна штетата кај населението со што се мултиплицираат штетите и последиците од пожарите.
Подземните води и изворите на вода се намалуваат, како и квалитетот на водата, која е загадена од пепелот кој се разнесува после пожарот. Во просек обновата на изгорениот шумски фонд трае и до 50 години со што генерации нема да можат да ги добиваат корисните ефекти од шумскиот фонд, дрво за граѓа и за огрев, шумските плодови, можности за рекреација, туризам и друго. Се намалува економската активност во сектори кои се поврзани со шумите и потоа следи невработеност, миграции и опустошување на цели региони во државата.
Последиците допрва ќе се осознаваат зошто не се трошат средства само за гаснење на пожарите туку е неопходно да се планираат за обнова на изгореното и за уништената шума, плодна земја, посеви, фарми, инфраструктура и друго. Промени во институциите се неопходни каде треба да се ангажираат стручни и способни кадри.
Затоа народот од целата држава треба да помни што, како и кој дејствувал за да ги спаси животот на граѓаните, нивниот имот, шумите или во целина флората и фауната во државата.

НЕНАСИТНОСТ И СИРОМАШТИЈА

Според податоци на Државниот завод за статистика, стапката на раст на бруто-домашниот производ за првото тримесечје од 2021 година е -1.9 %.
Доколку се има предвид дека и во изминатите три тромесчја стапката е негативна, се потврдува длабоката рецесија во Македонија.
Продолжува агонијата во државата.
Власта ја уверува јавноста дека економијата цвета, а не ја споменува рецесијата ниту предлага мерки за нејзино справување. Очигледна е манипулацијата и измената на тези за постигнување политички поени.
Власта не ја забележува ни инфлацијата која се забрзува и ги осиромашува граѓаните.
Недоволни се приходите за да се покријат трошоците на едно просечно семејство.
Осиромашуваат грѓаните и материјално, но и духовно, културолошки и за националните прашање.
Политиката која се води е со цел да се сокријат негативностите кои секојдневно се множат.
Власта ветува раст на платите, повеќе како предизборен поткуп, од колку како мерка за намалување на сиромаштијата.
Сиромаштијата е се поголема и државата е на прво место во Европа по процентот на сиромашни граѓани.
Напроти тоа елитата се загуби во својата ненаситност, што повеќе да се земе и да се потроши за лични цели, за богатење и за расипништво.
Така не се одесувале ниту колонизаторите кон колониите кои ги експлотирале безмилосно.
Елитата не ни мисли за потребите на граѓаните. Отуѓеноста и нивниот стремеж за лично изобилство доведува до постојана инфлација, раст на цените, паѓање на реалните плати, урбана и рурална сиромаштија, миграција и очекувано недостиг на храна и протести за плати и за храна.
Во услови на пандемија и пожари се спрема славење на малцинството како воени победници над мнозинството и како профитери на парите од граѓаните.
Апсурдност на малцинскиот елитизам кој е незаситен во апархејтските барања.
Превработеноста се зголемува пред избори и се случува хипервработеност во државните органи и институции.
За тоа треба пари кои власта ги позајмува.
Слоганот: „Ако немаш пари, купи си“ сфатен е буквално и се реализира преку енормно домашно и странско задолжување.
Нема граница на растот на долгот.
Финалето е: државен банкрот и потпаѓање под должничко ропство, следено со народни буни и востанија.
Бројот на функционери рапидно и непотребно се зголемува на трошок на граѓаните.
Елитата е ненаситна и сама се репродуцира и се бори за елитни позиции во државата.
За способноста на одбраните не се води сметка, важно е да се добие функција па макар и измислена.
Ненаситноста на елитите и зголемувањето на сиромаштијата водат кон намалувањето на силата на економијата и на државноста која се топи пред очите на отуѓените граѓани.
Колку порано ќе го соглдаат сето ова толку подобро за нив за да се создаде критична маса за промени во државата кои се неопходни.